Rasstandaard

Onze Mops heeft meerdere namen:

Mops (Nederland, Vlaanderen, Duitsland, Scandinavië):

Komt waarschijnlijk van mopperaar. Aanleiding zouden het uiterlijk en het snurkgeluid kunnen zijn

Carlin, Carlino (Frankrijk, Wallonië, Italië, Spanje):

Een clown, grappenmaker die optrad met een zwart masker

Pug (Engeland, Ierland, Amerika): (Latijn: Pugnus = Gebalde vuist).

Het silhouet van het hoofd van een Mopshond lijkt van de zijkant op een gebalde vuist

Uiterlijk: Multum in Parvo

"Veel in weinig" Een Mops is heel veel hond in een klein lichaam.

De Mops is een charmante en levendige gezelschapshond. Hij is uitgesproken vierkant en gedrongen. Een compacte stevige hond dus, maar nooit dik en log. Hij moet kracht en vitaliteit uitstralen en goed bespierd zijn.

Het hoofd valt direct op. Het is van alle kanten bezien rond. De korte neus ligt van voren gezien in het midden van het hoofd. De snuit is kort en stomp. De huid op de schedel heeft een fijne berimpeling. Het hoofd heeft een zwart masker en de ogen zijn groot, rond en glanzend met een zachte vragende uitdrukking. Ogen die echter ook vol vuur kunnen zijn. De zwarte fluwelen oortjes maken het hoofd compleet.

Zeer kenmerkend is eveneens de krulstaart, liefst met een dubbele krul, die hoog over de rug wordt gedragen wat weer bijdraagt aan het korte compacte beeld van het lichaam.

De beharing is kort, fijn en heel zacht. De Mops komt voor in de kleur beige (fawn), zilver, abrikoos en zwart. Op de Nederlandse tentoonstellingen worden ze ingeschreven als beige of zwart.

Omdat beige Mopsen zwarte aftekeningen hebben in het masker, oren, duimafdruk op schedel, moles op de wangen en aalstreep over de rug, zijn ze voor sommigen aantrekkelijker en hebben ze meer expressie dan de zwarte Mopsen die deze extra’s niet hebben. Een zwarte Mops heeft echter evenveel charme en aantrekkingskracht.

Verleden:

De Mopshond vindt zijn oorsprong aan het Chinese hof. Het is niet helemaal met zekerheid te zeggen wanneer voor het eerst melding wordt gemaakt van kortneuzige schoothonden, maar er zijn aanwijzingen dat er al melding wordt gemaakt van dit type hond in 700 voor Chr.

Rond 700 na Chr. wordt gesproken over een “Ssuchuan pai” die met andere geschenken vanuit China aan de keizer van Japan werd aangeboden. Met “pai” werd in die tijd een kortneuzige hond van kleine afmetingen bedoeld. Hij was vrij laag gesteld en hij kon door zijn kleine maat gemakkelijk onder lage tafeltjes liggen. Deze kleine honden waren zeer waardevol. In de plaats Lo-Chiang in de provincie Ssuchuan kwamen veel “pai” voor. De Ssuchuan pai werd omgedoopt tot de “Lo-chiang- sze”, later ingekort tot “Lo-sze” en dit is tot begin 1900 de naam geweest van de Chinese Mops.

De Lo-sze werden gefokt in verschillende kleuren, ook in geheel zwart.

De taak van de Mops aan het hof was waken en de schoot verwarmen.

Hoe, wanneer, waar en door wie de Chinese Mops in Europa werd geïntroduceerd zal wel nooit helemaal duidelijk worden. Er zijn veel, vaak romantische, verhalen in omloop. De Hollandse zeevaarders zouden ze van hun Oost-Indië reizen hebben meegenomen, maar het kunnen ook de Portugezen of de Turken zijn geweest. Ook Djengis Khan zou dit type hondjes bij zich hebben gehad.

De Mops verspreide zich vanaf de 17e eeuw snel over Europa en werd heel populair, vooral bij dames. Hij was rustig, lag graag op schoot en had een excentriek uiterlijk. Hij speelde een rol in de Italiaanse “Commedia del Arte”, verbleef aan alle Europese vorstenhoven, redde “de Vader des Vaderlands” Willem van Oranje. Keizerin Josephine was zo verzot op haar Mopshond “Fortuné ” dat dit in de huwelijksnacht bijna leidde tot een ruzie met Napoleon over de aanwezigheid van de Mops in hun bed. In Nederland was de Mopshond een tijdlang het symbool van de oranjegezinde partij.

Lange tijd werden de oortjes van de Mops gecoupeerd, iets wat je je nu niet meer kunt voorstellen. De zachte fluwelen oortjes van de Mops geven hem juist zoveel charme.

Voor 1880 waren zwarte Mopsen wel aanwezig in Europa, maar zeldzaam.

Introductie in Engeland.

Koning-stadhouder Willem III nam bij zijn overtocht naar Engeland zijn Mopshonden mee en hierna werd het ras ook in Engeland heel populair.

Rond 1800 was de Mops echter zoveel gekruist met andere rassen dat er bijna geen raszuivere Mops meer over was. In 1840 besloten Engelse liefhebbers het ras te redden met behulp van importen uit China, Rusland en Nederland. Belangrijke namen uit die tijd zijn: Lord Willoughby en mr. Morrison.

Beroemd

Zoals al eerder werd aangegeven was de Mops een bekende verschijning aan alle Europese vorstenhoven. Ze zijn ook vaak terug te vinden op oude schilderijen en veel verzamelaars zijn constant op zoek naar eeuwenoude porseleinen Mopsfiguren.

Koningin Victoria had een aantal Mopsen, waaronder ook zwarte exemplaren.

Zomaar een paar namen van mensen die ook vielen voor de Mopshond zijn:

Marie Antoinette, Winston Churchill, de auteur Harriet Beecher Stowe (Negerhut van Oom Tom), Koning George III en zijn vrouw Charlotte, de schilder William Hogart, Prins Edward en zijn vrouw mrs. Simpson.

Van meer recente tijd zijn modeontwerper Valentino, zanger Billy Joel en stylist Leco van Zadelhof.

Basis gelegd in Nederland

Er is in de voorbije eeuwen vrij regelmatig met Mopsen gefokt. De populariteit was wisselend door de jaren heen. Vaak werden ze ook gekruist met andere rassen. Eind 19e eeuw waren ze even vrij populair en bij aanvang van de hondententoonstellingen in die periode waren er altijd wel een aantal Mopsen ingeschreven. De populariteit daalde echter toen de Mopsen ook bij “de kleine luiden” kwamen. De dames in die periode gaven toen meer de voorkeur aan andere rassen zoals bijvoorbeeld de foxterriër. Er is in de decennia hierna op zeer bescheiden schaal gefokt en geïmporteerd vanuit Engeland. De Mops kwam de eerste helft van 20e eeuw in Nederland niet echt tot bloei en was na de tweede wereldoorlog zelfs bijna uitgestorven. Pas toen de rasvereniging werd opgericht in 1957 en mevrouw Chr. Veldhuis startte met haar kennel (Warnsborn) kwam er verbetering in kwaliteit en kwantiteit. De Mops werd echter nog vele jaren, zelfs tot in de jaren negentig van de vorige eeuw, gezien als een heel bijzonder ras dat zeker niet voor iedereen beschikbaar moest zijn.

Door: Birgit Sluiter